کلونی ۸۰

اسباب کشی

کلونی 80 — Fri, 30 Jul 2004 16:16:00 GMT

بلاگ ما به اينجا منتقل شد!

اولين برنامه با دايی علی و قله کلون بستک

کلونی 80 — Sun, 18 Jul 2004 21:40:00 GMT

چند وقتی بود که هوس برنامه کلون بستک به سرمون زده بود، خب بعد از یه برنامه سنگین (هفته پیش کل خط الرئس توچال رو پیمودیم و در قله شب مانی داشتیم) فقط می خواستیم یه برنامه سبک و البته در ارتفاع داشته باشیم تا اگر دماوند طلبید آمادگیمون حفظ بشه.

اگر از حواشی نخوام صحبت کنم میرسم به ساعت شش صبح که همگی بچه های گروه دم خونه علی(دايی علی) بودند. دیگه فکر کنم لازم نیست از دوستی بین علی ما و این علی آقای طبیعتمرد بگم.

قرار شد که با لندرور(لندی) ایشون بریم.تصمیم داشتیم قله رو از مسیر گردنه دیزین صعود کنیم. تو راه از هر جا که رد می شدیم این دايی علی یه آماری می داد و بدجور وارد بود. از سمت گردنه قوچک حرکت کرده و به سمت جاده فشم و امامه رفتیمو سپس در جاده شمشک افتادیم. فقط باید بگم که تو راه به قول دايی علی اژدها های تو شکممون شروع کردن به خوندن و یه دور صبحانه رو با چند عدد نون بربری تازه تو راه زدیم کجا؟ زدیم به بدن…

نکته ای که باید اینجا در مورد مسیر بگم اینکه نرسیده به پیست دیزین و مسیر سی چال جاده خاکی در سمت راست است که انتهای آن جاده محل شروع حرکت است.

درست یادم نیست ساعت چند بود که به محل شروع حرکت رسیدیم. از لندی که پیاده شدیم نسیم خنکی که میوزید. دور نمای زیبای منطقه و تازگی صبح همه به شدت ما رو سر ذوق آورد. کوله ها رو انداختیم و حرکت رو شروع کردیم…

دایی علی در حال آماده کردن وسایل خودشه

یکی از نکات مثبت این قله این بود که از ابتدای مسیر قله پیدا بود. مسیر به جز دو قسمت که تیغه مانند بود مسیر عالی و کم شیب با مناظر فوق العاده بود. از اون مسیرهایی که می تونی بیشتر به دوردست نگاه کنی و زیاد نگران جلوی پات نباشی…

دايی علی از اون آدمای افتاده ای بود که زود تو جمع بُر می خورد و گرم می گرفت…،خیلی زود با هم صمیمی شدیم. خودش میگفت که عاشق اینجاست و می گفت 10-12 سال تو این مناطق بوده. تمام مناطق و کوه های اطراف رو برامون شرح داد.

فکر کنم یه ساعت یه ساعت و نیمی رفتیم که برای صبحانه وایسادیمو جای شما خالی دوباره یه دلی از عزا در آوردیم.

مسیر سنگی که بافت سنگ هاش جدن فوق العاده بودن

نمی دونم چه شکلی براتون از زیبایی این منطقه بگم، فقط میتونم بگم که اونقدر مجذوب این منطقه شده بودم که اصلا خستگی احساس نمیکردم. همین بود که یه دفعه دیدم چند قدمی قله هستیم، صبر کردیم تا همه بچه ها برسن و دست در دست هم وارد قله کلون بستک شدیم.

لحظه ورود به قله در حالی که همگی دستامون رو بهم داده بودیم

اينم چند لحظه بعد:

از راست:مصطفي،محسن،مهدي،علي،علی!

قله کمی شلوغ بود چند تیم بودن از جمله یه تیم که از طرف وزارت کشاورزی اومده بودن و از ما خواستن ازشون عکس بگیریم. منظره قله معرکه بود. در جنوب قله سی چال و خط الرئس توچال، در شمال علم کوه، در شرق خلنو، آزاد کوه والبته دماوند، و در غرب ارتفاعات ناز و کهار ما رو به آغوش کشیده بودند. یه جای پناه باد پیدا کردیم و استراحتی کردیم و غذایی خوردیم و خلاصه بر گشتیم...

این هم یه نمای زیبا از قله کلون بستک

فقط همین میمونه که تو راه بر گشت به ترافیک سنگینی برخوردیم که موجب شد این جوانان خام (کلونی 80) از تجربیات دايی علی استفاده کنند و البته دیگه از سختی رانندگی با لندرور تو ترافیک و گرما نباید بگم...

اما نکات مهمی که باید اینجا بگم:

1. این دايی علی از اون آدمای با حال روزگاره.

2. ایشون در مواردی همچون نا مرتبی، پایین بودن IQ ، کثیفی و سوختگی ادعا هایی داشت که کل نامبرده توسط اعضای کلونی 80 به سادگی خوابید. هر چند در موارد معدودی همچون مجلس گرم کردن و چرت و پرت گفتن اعضای کلونی 80 خوب ظاهر نشدند که آن را هم می توان به پای مصدوم بودن یار اصلی در موارد فوق الذکر یعنی مهدی نهاد.

3. این همنامی این علی(شاهین) و اون علی(طبیعتمرد) خودش یک بحران شده. من در اینجا اعلام میکنم که همه علی ها به جز اونایی که در این نوشته اومده این علی هستن نه اون علی.

4. در اینجا یکبار دیگر کمال امتنان و تشکر را از اون علی داریم.

مصطفی

چه حالی ميکنم با اين عکس

کلونی 80 — Fri, 16 Jul 2004 19:43:00 GMT

مصطفی

(بدون عنوان)

کلونی 80 — Tue, 06 Jul 2004 14:58:00 GMT

خب. این هم از امتحان ها. هرچی بود دیگه تموم شد. البته مصطفی و مهدی هنوز یکی دو تا از امتحان هاشون باقی مونده که اون ها هم چهارشنبه تموم میشه. امیدوارم نمره هامون هم درست و حسابی از آب در بیاد که البته با وضعیت این استاد های ما، این امیدواری، خیال باطلی بیش نیست.

و اما داستان این دفعه هم به من سپرده شد تا این داستان از زبان کسی نقل بشه که برای اولین بار تجربه این کار رو داشته. تجربه جدید چیزی نیست جز

ماهیگیری

و اما بشنوید داستان رو :

فکر کنم روز پنج شنبه بود که علی تلفنی بهم گفت که قراره جمعه شب از تهران راه بیفتیم و بریم "سد لار" برای ماهیگیری. من هم طبق معمول جو زده شدم و کلی خوشحال و خندان از اینکه دوباره داریم بر میگردیم به طبیعت و ازش لذت میبریم. ولی خوب این دفعه ماهیگیری بود و من هم تا حالا ماهیگیری نکرده بودم. خلاصه علی و مهدی تقریبا همه هماهنگی ها رو با هم کرده بودن. علی ماشین رو رو براه کرد و مهدی هم وسایل ماهیگیری رو آماده کرده بود و هر دوشون کلی خوردنی هم آورده بودن و من هم به عنوان یه عضو کاملا منفعل ( البته نه اينقدر منفعل!!! ) هیچ کاری بهم داده نشده بود مگر در آخرین لحظات که یک مسئولیت بزرگ بر دوش من نهاده شد و اون چیزی نبود به جز تهیه یک هندوانه.

ساعت 3 شب جمعه بود که علی و مهدی با یک "نیسان پاترول" دم خونه ما رسیدن و با هم راه افتادیم. از مسیر چهارراه تهرانپارس – جاجرود – رودهن و بقیه اش رو هم که بلد نیستم رفتیم تا به نزدیکی خروجی مسیری که به سمت سد لار میرفت رسیدیم. یه خورده طعمه لازم داشتیم تا بتونیم باهاشون ماهی ها رو گول بزنیم و صیدشون کنیم. طرف ساعت 5:30 بود که علی و مهدی از ماشین پیاده شدن و رفتن دنبال طعمه. اولین طعمه "کرم" بود که توی اون تاریکی با چراغ قوه تو گِل های اطراف رودخونه باید جمعشون میکردیم. دومیش هم جونور عجیب و غریبی به اسم "روش" بود که پاهای زیادی داره و بدنش هم بند بنده و توی سبزه های زیر پل زیاد پیدا میشد. خلاصه بعد از جمع آوری طعمه ها به سمت سد راه افتادیم.

سر صبح بود و هوا بسیار عالی. نم نم بارون میاومد و باد سردی که از روی آب بلند میشد صورت رو نوازش میداد. توی این حین بودیم که یکی از زیباترین صحنه های زندگیمو دیدم. دماوند با چنان ابهت و زیبایی سر به فلک کشیده در توده ای مه بود و شکست نور خورشید در ابرها صحنه ای رویایی رو به وجود آورده بود :

دیگه از طبیعت چی میخوایم. همین یه لحظه واسه تمام یک عمر بسه. نیست؟

همین طرف ها توقف کردیم و مهدی برای گرفتن مجوز ماهیگیری به سمت نگهبانی رفت. آهان یادم رفت که بگم آقا مهدی گل و گلاب به گفته خودش تقریبا 12 سالی میشه که ماهیگیری کرده و تقریبا 4-5 سال اخیر رو به صورت کاملا حرفه ای به این ورزش پرداخته. تقریبا یه آدم همه فن حریف! علی هم که یک بار قبلا با مهدی این کار رو تجربه کرده بود و عملا اینبار دومین باری بود که به ماهیگیری میاومد.

این هم عمو مهدی در حالی که خوشحال و خندان پروانه شکار رو گرفته بود و داشت به سمت ماشین میدوید.

پروانه شکار رو گرفتیم و طبق اون قرار شد هر کسی تا سقف 5 تا ماهی رو صید کنه. خوشحال و خندان به سمت سد حرکت کردیم. یه آهنگ تند "بپر بالا بپر پایین" هم از توی ضبط میخوند و ما رو با چاله چوله های مسیر خاکی که میرفتیم هم آهنگ کرده بود!

اما بحث بر این بود که کجا باید توقف کنیم. راستش رو بخواین از اونجایی که من برای بار اول میاومدم، اصلا اونجا رو نمیشناختم و اسم هایی رو هم که علی و مهدی میگفتن به خاطرم نیست. خلاصه بعد از اینکه یکی دو جای مختلف رو چک کردیم به محل نهایی رسیدیم. از طرفی مهم این بود که بتونیم تا وقتی که آفتاب نزده و ماهی ها هنوز روی آب هستند، در محل مستقر بشیم.

این جا تقریبا نزدیک جایی بود که مستقر شدیم.

علی یکی از جوب ها رو که باهاش "لانسه" میکشیدن رو برداشت و آماده کرد و سریع رفت کنار آب.

من و مهدی هم کنار ماشین شروع کردیم به آماده کردن بقیه چوب ها. یکی از اونایی که آماده شده بود رو برداشتم و رفتم کنار آب. تا علی دیدم، همچون برق خاصی توی چشماش بود. دیدم یه دفعه یه ماهی بزرگ از توی کوله پشتی در آورد و گفت : " به مهدی نگیا. میخوام غافلگیرش کنم. همین الان گرفتمش." من هم که طبق معمول جو زده شدم و توی پوست خودم نمیگنجیدم. مهدی هم بقیه چوب ها رو آماده کرده و اومد پایین. جدن که علی استاد سورپریز کردنه.

اینجا دقیقا محلی هستش که ماهی به ما میداد.

این هم نمای بسیار زیبایی از منطقه و دماوند

و اما داستان تازه شروع میشود و به قول استادمون تا اینجا که گفتم فقط مقدمه بود.

مهدی شروع کرد به زدن طعمه های مختلف به "ریسه" هایی که به انتهای نخ ماهیگیری متصل میشد و شامل چندین قلاب تیز بود. من هم کارهای مهدی رو دنبال میکردم و یاد میگرفتم. علی هم در سمت چپ ما کمی دورتر در حال ماهیگیری به روش "لانسه کشی" بود.

یه توضیحی بدم در مورد "لانسه": تشکيل شده از چند تا فلز بیضی شکل که به شکل خاصی بهم ارتباط دارن و در انتهای اونها یه قلاب چهار طرفه هستش. این مجموعه رو به انتهای نخ میبندن. اونوقت چوب رو محکم پرتاب میکنی، وقتی که نخ داخل آب شد شروع میکنی به جمع کردن نخ. با کشیده شدن نخ، این فلز ها به شکلی در آب حرکت میکنن که انگار یه حشره مثل سوسک و یا یه ماهی کوچولو مثل "کیلکا" در حال حرکت در آبه. برای همین ماهی ها با دیدن این طعمه دروغین به سمت "لانسه" کشیده میشن و چون میخوان اونو بخورن، قلاب ها توی دهانشون گیر میگنه و اینطوری صید میشن.

علی هم دائما چوب رو به داخل آب پرتاب میکرد و شروع میکرد به جمع کردن نخ.

و اما روشی که مهدی از اون برای صید استفاده میکرد، روش "کفی" بود. به این ترتیب که یه سری طعمه های مختلف رو به قلاب ها میزد و در ته نخ هم یه تیکه "سرب" سنگین قرار داشت. چوب رو به داخل آب پرتاب میکرد و اونقدر نخ رو آزاد میگذاشت تا اینکه اون تیکه سرب به پایین ترین عمق آب برسه و گیر کنه. اونوقت نخ رو محکم میبست و چوب رو یک جا ثابت میکرد. به این ترتیب ماهی ها وقتی طعمه رو می بلعیدن یا میخوردن، سر چوب کشیده میشد و این نشون میداد که یه ماهی به قلاب گیر کرده. اونوقت با ظرافت خاصی نخ رو جمع میکرد و ماهی رو از عمق آب بیرون میکشید.

ما سه تا چوب برای "کفی" داشتیم و یه چوب برای "لانسه". من و مهدی مسئول اداره کردن "کفی" ها بودیم و علی هم "لانسه" میکشید.

علی در حال "لانسه" کشی. جدن که خیلی صبر و تحمل میخواد این نوع از ماهیگیری

از سه تا چوبی که گذاشته بودیم، چوب سمت راست بیشترین ماهی رو میگرفت.ساعت 7:45 صبح بود که اولین ماهی رو از چوب سمت راستی گرفتیم و این آغازی بود برای گرفتن 14 ماهی از چوب های "کفی". آخه علی دیگه نتونست با "لانسه" ماهی بگیره.

من هم دیگه یاد گرفته بودم که چطوری طعمه بزنم. آقا نمیدونی چه کثافت کاری داره این طعمه زدن! دفعه اول که دیدم مهدی یه کرم رو که توی دستش داره میلوله از توی قلاب رد میکنه و خیلی با اشتها ! برای من توضیح میده که چطوری باید کرم رو بزنم که هیچ جای قلاب معلوم نباشه که ماهی زبون بسته بفهمه، داشت حالم بهم میخورد. اما آروم آروم من هم از این تیپ کثافت کاری خوشم اومد و شروع کردم به زدن انواع و اقسام طعمه ها.

نمیخوام زیادی صحبت کنم. ولی اینقدر بدونین که حرف برای زدن زیاد دارم. یادمه تا دم دم های ظهر هنوز فکر میکردم که دارم خواب میبینم. آخه اونقدر این منطقه زیبا بود که خدا میدونه.

از اونجایی که خودم توی یکی از بهترین صید ها شرکت داشتم و هیچ وقت هم یادم نمیره، دلم نمیاد که واستون تعریفش نکنم :

ساعت تقریبا 9:30 یا 10 صبح بود که من منتظر نشسته بودم. مهدی هم رفته بود طرف علی و داشتن اونجا یه چوب "کفی" کار میگذاشتن. یه دفعه دیدم همون چوب سمت راستی داره تکون میخوره. یه سوت زدم و به مهدی علامت دادم که این چوبه ماهی داره. مهدی هم با خونسردی گفت که خودت بکشش بیرون. کفم بریده بود. آخه من که بلد نبودم. خلاصه به خودم اعتماد کردم و چوب رو بلند کردم. شروع کردم با یه سرعت یکنواخت نخ رو جمع کردن. یه دفعه دیدم که نخ سفت شد و داره منو به قدرت میکشه. ولی باز با همون سرعت یکنواخت ادامه دادم. یه دفعه نخ شل شل شد و دیگه کاملا ناامید بودم و مطمئن بودم که ماهی فرار کرده. واسه همین با سرعت شروع کردم به جمع کردن نخ. بعد از چند ثانیه یه دفعه نخ چنان محکم کشیده شد که من رو چند قدم به پایین تر کشید. این دفعه دیگه با تمام قدرت نخ رو جمع کردم و در نهایت بهت دیدم که دو تا ماهی یکی بزرگ و دیگری یه خورده کوچک تر به دو تا قلاب آویزون بودن. سریع پرتشون کردم توی ساحل و به سرعت قلاب رو از دهنشون درآوردم. علی و مهدی فکر کرده بودن که یه ماهی زدم. وقتی رسیدن و دیدن که دوتا بوده کلی حال کردن. خلاصه که شاید اعجاب آورترین صحنه این بود که یکی هیچی از ماهیگیری بلد نباشه و چوبش رو با دوتا ماهی بیرون بکشه.

این هم چوب سمت چپی و نمایی از منطقه رو به رو. بسیار تماشایی

فکر کنم دیگه خسته شدین. ولی من که خسته نشدم. پس ادامه میدم :

تا ساعت های 1:30 تقریبا 9 تا ماهی صید کرده بودیم. چوب ها رو کار گذاشتیم و نشستیم به ناهار خوردن. سالاد الویه محصول عمو علی. یه تشکر ویژه از علی بابت ناهار خوشمزه ش. یه ربع نیم ساعتی هم توی آفتاب دراز کشیدیم و بعدش هم بلند شدیم و زدیم به آب. مهدی که تا اون وسط ها می رفت و من و علی هم همین نزدیکی ها تاتی تاتی میکردیم.

اومدیم بیرون و ادامه ماهیگیری. علی هم که دیگه به جرگه "کفی" کار ها پیوسته بود، چند تا چوب رو آماده کرد و انداخت. نمیدونم چرا هر ماهی که علی میگرفت کوچولو ولی خوشگل بود. در عوض به چوب های مهدی ماهی های بزرگ میزد. کلی خنده مون گرفته بود از این حرف که علی چوبش رو همیشه دم در "دبیرستان دخترونه ماهی ها" میندازه و مهدی میندازه "جلوی در اتاق استاد های دانشگاه ( اللخصوص استاد پورگنجی )". خلاصه با صید چندتا ماهی دیگه 15 تا ماهی کامل شد و جوازمون پر شد.

علی و مهدی. مهدی در حال طعمه زدن به چوب بلنده و علی هم که مثل لک لک ها وایستاده!

با دلی شاد و لبی خندون اومدیم کنار ماشین. وسایل رو جمع و جور کردیم و ماهی ها رو هم که گِلی شده بودن با آب شستیم و یه عکس هم باهاشون انداختیم:

اين هم سند که نگين خالی می بندی ها.....!!!

سه ماهیگیر با 15 ماهی. فکر کنم رکورد کم نظیریه... نیست؟!

ساعت تقریبا 7 عصر بود که راه افتادیم به سمت خونه. اون آقایی که دم در تعداد ماهی ها رو چک میکرد، وقتی بهش جواب دادیم که 15 تا ماهی گرفتیم قیافه ش یه شکلی شد که کم مونده بود همه از خنده بترکیم.

خلاصه اینکه با شور و شوقی به خانه آمدیم و خسته اما خندان این داستان رو هم به پایان بردیم.

این هم از این. و اما سه تا نکته رو میخوام این پایین اضافه کنم :

* اول اینکه چون من اولین باری بود که به ماهیگیری میرفتیم، احتمال زیادی داره در نکات فنی و اصطلاحاتی که به کار بردم اشکال وجود داشته باشه. من از همین جا بابت اشکالات این متن معذرت میخوام.

*دوم اینکه این آقا مصطفی گل به خاطر امتحانی که روز چهارشنبه داره، نتونست با ما بیاد و از همین جا یک صدا من و علی و مهدی با هم داد میزنیم که : خیلی جات خالی بود رفیق

* سوم اینکه یه خبری رو یکی دو ساعت پیش شنیدم که اگه بشنوین شما هم مثل من توی پوستتون نمیگنجین؛ و اون چیزی نیست جز :

بازگشت علی ( با نام مستعار شاهین ) و در کوهی دیگر

هیچی نمیتونم بگم به جز اینکه شدیدن خوشحالم از اینکه دوباره میتونم از علی چیز یاد بگیرم. من از طرف خودم و از طرف همه خواننده های عزیز این وبلاگ امیدواریم که علی بتونه مثل همیشه عالی بنویسه.

به قول خودم :

خوش باشین

محسن

دو دوتا؟

کلونی 80 — Tue, 22 Jun 2004 21:28:00 GMT

از یه ترکه می پرسن دو دوتا؟

میگه:چی؟

میگن:دو دوتا!

میگه:آهان!دو دوتا!

به چه سادگی جک تعریف می کرد.نشته بودیم روی صندلی پارک که رد شد.

-بچه ها قرص می خواین؟

رفت دوباره اومد.

-بچه ها قرص میخواین؟

مونده بودم چی بگم؟از اون آدم هایی بود که توشون گیر میکردم.آخه من بعضی وقتا یه نفرو که می بینم میرم تو فکرش،که کی هست؟چه جوری اینطوری شده؟ خلاصه از اینجور فکرا.

مثل اینکه این دوست من شوخیش گرفته.

-مظنه چنده؟

-4.5 موتورولا دو طبقه خونی.

هرچند کلمات برایم مبهم می نمایند اما هنوز در او غرق هستم.خیلی بچه است،نهایتا 15 سال.ادامه می دهد،بازار یابی می کند.

-اینکه من به شما میدم اسپیدش بالاست.4 تومنی هم هست که....

مو های جو گندمی داره.موی روی سرش رو داده بالا.یه جورایی مثل یک از خواننده های System of down.بد جوری معلومه از شهرستان اومده.

-ترکی؟

-مادرم ترک بوده.

مثل اینکه دیگه فهمده ما اینکاره نیستیم.پا میشه ومیره اونورتر پیش دوستاش.دوست که چه عرض کنم خیلی از همشون کوچیکتره.

یه پسر با شلوار بگی و موهای بلند ژل زده میاد.خماره.میره پیش اونا.سیگارش رو میشکنه و....

حالا جمعشون جمع شده.من هنوز توفکرشم.دلم بدجوی براش می سوزه.برگشت.

-ببین ما اصلا نمی دونیم اکس چیه.

شروع می کنه به توضیح دادن و ناگهان آستینش رو میزنه بالا.می خواد مرد بودن خودش رو نشون بده.رو ساعدش چند تا جا مثل جوش زدن بالا.می خواد بگه خیلی اینکارس...

پیرمرد تکیده ای که گویا سرشان است میاید.پسر بچه گزارش میدهد.

-اینا بهشون گفتم اکس میخواین بهم خندیدن.

-بابا ولشون کن اینا فقط تو زندگیشون شیر پاستوریزه خوردن.

بد احساسی با دیدن این پیر مرد بهم دست میده.مثل اینکه یه نفر قلبم رو گرفته و نمی ذاره بزنه.

پسر بچه هنوز نا امید نشده....

از یه ترکه می پرسن دو دوتا؟

میگه:چی؟

میگن:دو دوتا!

میگه:آهان!دو دوتا!

توضیح:می دونم عکسا مشکل دارن. ایشالا قراره یه سری تغییرات اساسی بدیم که اونم حل میشه.با عرض پوزش از همه دوستان.

مصطفی

کوير – يزد

کلونی 80 — Tue, 08 Jun 2004 20:49:00 GMT

اين بار ميخوام حال وهوای اينجا رو به سوی خاک کوير و صفای يزد ببرم. جايی که حتی يه سايه از اون غنيمته. جايی که هميشه دوستش داشتم و دارم. مردمی با صفا و چنان با پشتکار که خاک کوير دستانشان را به احسنتی ميبوسد.

از اونجايی که پدر و مادرم اهل اين مردم بودند، هر سال چند وقتی به خصوص تابستان ها به يزد ميرفتيم. دهی به نام "منشاد" در 35 کيلومتری شهر يزد و 17 کيلومتری شهر "مهريز". جايی که گرمای تابستان آن چهره را ميسوزاند و از سرمای زمستان آن پوست صورت ترک ميخورد.

امسال عيد هم با مادر و برادرم به يزد رفتيم. در طول چهار روزی که اونجا بودم، دو روز در ده بودم و دو روز هم در شهر. اينبار که به ده رفتم به کوههاش يه جور ديگه نگاه می کردم. اين دفعه برای گرفتن يه عکس با يه منظره کامل، مجبور بودم بيش از 45 دقيقه از کوه بالا برم تا بتونم يه عکس بندازم. و اما عکس های ده :

( اضافه کنم که اين عکس ها رو با دوربين Zenit 122 انداختم. )

اين خونه مادربزرگمه. يه خونه از خشت و گل که پايين اون يه تنور برای پختن نون هستش.

اين سه تا قله دقيقا پشت سر من قرار داشتند. فوق العاده با ابهت و زيبا

اين کوه در بالای رودخانه ايست که از پايين ده ميگذرد. اسم اين کوه " کُتَکُک" هست. توی ده به اون تيکه چوبی که باهاش به لباس ميکوبن و لباس رو با اون ميشورن ميگن " کُتَکُک". به معنی چيزی که باهاش کتک ميزنن. اگه دقت کنين اون تيزی سمت چپ کوه به شکل اون تيکه چوبه.

يه منظره کامل از کل ده و نمای زيبای يالهای شيرکوه. جدن الان که دارم اين متن رو مينويسم بد جوری دلم هوای اونجا رو کرده.

کوهای سر به فلک کشيده سمت چپ ده.

دور نمايی زيبا از برف خانه شيرکوه. خدا ميدونه تا قبل از اينکه اينطور کوه رو بشناسم، هيچ وقت اينها رو اينطور نگاه نميکردم.

ماندآبی که در مسيری که ميرفتم دست و صورتی باهاش شستم. انعکاس کوههای روبه رو در داخل آب ...

و اين هم نمايی از سمت چپ اون سه تا قله که پشت سر هم قرار داشتن و توی عکس دوم ديديم.

خب. توی اين مدت که اونجا بودم کلی اطلاعات در مورد اينکه چطور ميشه به شيرکوه صعود کرد، گرفتم. قرار شده که بعد از امتحانات همگی با هم بريم يزد و به شيرکوه صعود کنيم. و صد البته مهمان مهمان نوازانی که از صميم قلب دوستشان دارم.

همچنين يه سری عکس هم از جاهای ديدنی شهر يزد انداختم که بعدا اينجا ميگذارمشون.

ياحق

محسن

سس مايونز با گوجه سبز...!!!

کلونی 80 — Sat, 29 May 2004 21:09:00 GMT

سکانس اول:حیاط دانشگاه-دوربین روی خط الراس توچال حرکت می کنه

این هفته بریم دیگه؟

آره،بابا بریم...

من می گم شب رویی بریم قله

بریم...

...

این آخرین فرصتی بود که قبل از امتحانا برای کوه رفتن داشتیم،صحبتای اولشو اول هفته با مصطفی کردم و در طول هفته بچه ها هم در جریان قرار گرفتن و شدیدا از برنامه استقبال کردن،خودم هم که شدیدا حس می کردم به این برنامه احتیاج دارم و جو گیر شده بودم(کوله مو از یه شب پیشش چیندم!)

اول می خواستیم از سمت کلک چال و قله های لزون از سمت شرقی خطالراس بریم و از یه مسیر دیگه بیاییم پایین،در طول هفته هم مرتب وضعیت هوا با سایتایی که می شناختیم چک می کردیم،که همه حکایت از هوای خوب برای روزای پایانی هفته داشتن،تا روز پنجشنبه که هواشناسی وطنی خبر از طوفان و رعدوبرق برای پنجشنبه شب و روز جمعه داد.با اینکه بنابر تجربه تا حد زیادی به پیشبینی سایتها اطمینان داشتیم ولی با این حال کمی برنامه را تغییر دادیم و قرار بر این شد که قله را از مسیر شیرپلا-سنگ سیاه صعود کنیم که اگر یکوقت هوا تغییر کرد روی خطالراس غافلگیر نشیم و در عین حال بالاخره توی مسیر دو جا وجود داشت که اگه نیاز پیش می آمد می تونستیم پناه بگیریم.

سکانس دوم:قرار 10 شب میدون تجریش جای همیشگی...

مصطفی هنوز نیومده و در تماسی که باهاش گرفتم گفت که توی ترافیک گیر کرده(بیچاره تقصیری هم نداشت،به قول مهدی باید کل مسیرای دختربازی تهرانو رد بکنه تا به تجریش برسه!).تا 10:30 بالاخره همه جمع و جور شدیم،حدود 10:45 کنار مجسمه بودیم...

خیلی سریع شلوغیای پس قلعه رو پشت سر گذاشتیم و افتادیم توی مسیر،نسیم خنکی میومد،هوا نیمه ابری و ماه همه نصفه بود،هنوز خبری از طوفان نبود.نرم نرم راه می رفتیمو و مشغول صحبت و ...زیر پایگاه هلال احمر بودیم که دیدیم هوا کم کم بست و باران نمه ای شروع به باریدن کرد،پیش خودم گفتم که انگار داره شروع میشه...ولی نه،خیلی زود بند اومد.

سکانس سوم: ساعت1:00 بامداد شیرپلا...

نشستیم یه نفسی تازه کردیم،یه چیزی خوردیم و دوباره راه و راه و شاید آخرین باری بود که روی ساعتم نگاه کردم...

برای راه رفتن به اندازه کافی نور داشتیم و عملا چراغ پیشونیامون زیاد روشن نبود،به جز مصطفی که جلو راه می رفت و واسه راه پیدا کردن به نور احتیاج داشت.دیگه حالا هوا صافِ صاف شده بود و ستاره ها می رخشیدن و ماه هم که خیلی زیبا بود و نسیم خنکی میومد از اونایی که آدمو زنده می کنه و صورتو نوازش می ده.

سکانس چهارم:ساعت(؟) ضلع شمالی جانپناه امیری(سنگ سیاه)...

از شیر پلا تا اینجا رو یه تیکه اومدیم،یه کم خسته،یه کم تشنه،یه کم یخ کرده و البته خیلی گرسنه!

واسه اینکه مزاحم اونایی که توی جانپناه خوابیدن نشیم،همون بیرون یه جای پناه باد نشستیم،یه کم لباس پوشیدیم،آبمیوه و کیک و... یه آب هم گذاشتیم که جوش بیاد و یه چای هم بخوریم.وقتی نشستیم تازه فهمیدیم که هوا انگار سرده ولی جاتون خالی اینقدر اونجا خندیدیم که از زور خنده گرم شدیم؛جریان از این قرار بود که قرار گذاشتیم هر کی با یه لهجه ای حرف بزنه اونم در مورد مسایل فنی کامپیوتر و عکس العمل اونایی رو که اونجا هستن ببینیم،خلاصه من شدم کرمانی و مهدی شد آشتیانی محسن شد یزدی و مصطفی اصفهانی...اول که در مورد زدن یه game net صحبت کردیم و بعد رفتیم توی مکانیکی ماشین و ....

جالب ترین قسمتش که دیگه از خنده منفجر شدیم،اونجایی بود که مهدی با همون لهجه آشتیانی از یه آقایی یه سوال پرسید و اون بیچاره هم سعی کرد که همون ادای مهدی رو در بیاره و جواب بده،که مهدی خیلی جدی ازش پرسید "داری مسخره می کنی!!؟"

که یارو دید انگار بدجوری هوا پسه و هیچی نگفت و رفت...(خدا ما رو ببخشه!)

سکانس پنجم: مسیر سنگ سیاه تا قله...

بحث داغی رو شروع کرده بودیم،من یه طرف و مصطفی و مهدی هم یه طرف،محسن هم که انگار بیشتر ترجیح می داد که سکوت کنه و البته تقریبا با من هم عقیده بود،موضوع بحث هم در مورد "دین" بود و دیگه شرحش که حالا کی چی می گفت بمونه واسه یه دفعه دیگه،آخرشم به هیچ نتیجه خاصی نرسیدیم،فقط این فایده رو داشت که اینقدر سرمون گرم شد نفهمیدیم کی رسیدیم قله...

سکانس ششم:ساعت 6:30 بامداد قله توچال...

یه چنتا عکس با دماوند که قله اش حسابی توی مه بود انداختیمو رفتیم تو برای صبحانه و استراحت،هوا بسیار عالی بود(اونقدر خوب که یه سری بدون چادر بیرون خوابیده بودن،نمی دونم اون طوفان و رعدوبرقی که هوا شناسی خبرشو داده بود،چی شد؟) باد ملایمی می وزید و برای اولین بار بود که می دیدم روی قله باد برخلاف همیشه که از غرب به شرق میومد اینبار از جنوب به سمت شمال میومد،بچه ها یه کم خوابیدن،منم که از خودم مطمئنم که در جایی غیر از تخت خودم خوابم نمی بره،یه کم رفتم بیرون واسه خودم ول گشتم یه کم هم اومدم تو دراز کشیدم و بعدشم دوباره یه چای و یه کم حافظ خوندیمو و جمع و جور کردیمو ساعت 10 صبح بود که به سمت خطالراس شرقی راه افتادیم...

سکانسهای هفتم هشتم و....قله های لزون(شرقی و غربی) گردنه پیازجال-دره پیاز چال- گردنه لوپهنه-اردو گاه کلک چال-پارک جمشیدیه و.... خونه!!!

این قسمت خطالراس توچال و خیلی دوست دارم،مناظر زیادی رو در اختیار آدم می ذاره واسه نگاه کردن،بیشتر مسیر تنها بودم،جلوتر از همه و واسه خودم آواز می خوندم،حس خیلی خوبی داشتم،درست بالای گردنه پیاز چال که رسیدم وایستادم،محسن هم رسیدو با هم نشستیم روی زمین و همون جور روی کوله ها لم دادیم تا بچه ها برسن،یادمه که خیلی ساکت بود،اونقدر ساکت که به محسن گفتم...

بچه ها که رسیدن یه کم میوه خوردیم و یه ربعی خوابیدیم و باز دوباره...

شاید تو کل کوهپایه توچال دره ای به زیبایی دره پیازچال نباشه،الان هم که دیگه اوج زیباییشه،پر از گلها و علفهای معطر و رنگارنگ،یه مسیر رویایی برای کوهپیمایی...ناهارو توی دره خوردیم(دست مهدی درد نکنه!) و دوباره راه افتادیم...

از این به بعدشو دیگه تعریف نمی کنم چون که عیار کوهش دیگه کم میشه و فقط بگم که:

یه مقداری جلوی در کلک چال نشستیم که به قول مهدی یه کمی آدم ببینیم!!!

توی پارک که رسیدیم،یکی ازم پرسید "آقا بالا که بودی زلزله اومد؟" منم که فکر کردم از این یاروهایی هست که وقتی تیپ کوهنوردی می بینه حس متلک گفتنش و سرکار گذاشتنس گل می کنه،خیلی جدی توی چشماش نگاه کردم و گفتم:" آره"،و وقتی چشمای یارو رو دیدیم که از تعجب گرد شد با مهدی حسابی پشت سرش خندیدم...توی تاکسی که نشستیم،راننده تاکسی گفت که زلزله اومده و اینبار چشمای ما بود که ...

اینم پایان دفتری که حکایت آن همچنان باقیست(انشاالله بعد از امتحانا...)

این گلهای قشنگ هم طرف بچه های کلونی 80 تقدیم به ویزیترهای گل وبلاگمون

علی

اولین برنامه با بچه های دانشگاه و دشت هویجی دیگر

کلونی 80 — Thu, 20 May 2004 16:40:00 GMT

سلام به همه. اول از همه عذر میخوام که نتونستم زودتر از این داستان جمعه هفته پیش رو بنویسم. و اما بشنوید داستان جمع و جور کردن یه گروه رو :

تقریبا دو هفته بود که علی به فکرش زده بود که بچه ها رو جمع کنیم و یه برنامه گل گشتی بریم. علی شد مسئول جمع کردن بجه ها؛ مصطفی هم مسئول تهیه صبحانه و ناهار؛ من هم مسئول گیر آوردن مینی بوس. خلاصه بعد از کلی هماهنگی و داستان های مختلف، پنج شنبه شب علی گفت که مجموعا 11 نفر هستیم و مصطفی هم غذا رو تهیه کرد.( البته باید بگم که اولش همه موافقت میکردن و میگفتن که حتما میان.... اما وقتی موقعش رسید همه یه جورایی مشکل واسه شون پیش اومد و از اون لیست 17-18 نفری که علی داشت فقط 7 نفر به غیر از خودمون مونده بودن..!!)

همه بچه های کامپیوتر بودیم. صبح ساعت 6:30 ازمیدون ونک به سمت لواسان و ده افجه راه افتادیم. ساعت 8 هم تا ساعت 9 یکساعت پیاده روی کردیم تا به دشت رسیدیم.همگی از دیدن اون دشت زیبا که اون روز هم واقعا خلوت بود لذت میبردیم.بعد از مستقر شدن اولین کارمون روشن کردن یه آتیش درست حسابی بود. چای رو روبه راه کردیم و نشستیم به خوردن صبحانه.

هوا بسیار عالی بود. بر خلاف حرف هواشناسی که گفته بود هوا ابری میشه و بارون میاد، هوا تا ساعت دو بعد از ظهر بسیار عالی بود. یه چرخی تو منطقه زدیم و خلاصه تا جایی که میتونستیم حالش رو میبردیم. قبل از ناهار هم دو تا دسته شدیم و حکم بازی کردیم که در اینجا بود که علی و من گروهی شدیم که شکست ناپذیر بودیم ( البته ما اعلام میکنیم که مخلص همه هم هستیم... مخصوصا آقا سلمان گل...)

اين هم سلمان

ناهار رو هم مهدی و مانی رو به راه کردن ( جدن که دستشون درد نکنه...) جاتون حسابی خالی بود.

مهدی رو که همه ميشناسين... مانی هم همونيه که کاپشن قرمز داره

بعد از ناهار هم یه سری از بچه ها رفتن تو منطقه بگردن. آروم آروم وسایل رو جمع کردیم و به سمت پایین راه افتادیم. توی راه باز هم این سلمان دست از سر ما برنداشت و هی به پر و پای بچه های نرم افزار میپیچید. رسما ما رو کشت. عادل هم تو این برنامه به خاطر حمایت از سخت افزاری ها یه دکترای افتخاری سخت افزار از سلمان دریافت کرد...!

بچه ها به ترتيب از راست به چپ :
مهدي، ماني، بهزاد(عقب)، مصطفي، عادل، رضا، سلمان، سعيد، علی
کوشان و من هم که نشسته ايم.

سوار مینی بوس شدیم و برگشتیم.

در کل برنامه خیلی خوبی بود از چند نظر :

- اینکه بچه های دانشگاه یه روز جمعه دور هم جمع شدن و از طبیعت لذت بردن.

- اینکه راه اندازی یه همچین برنامه هایی رو برای اولین بار تجربه کردیم.

- اینکه بدمون نمیاد هر از چندی (مثلا هر دو ماه یه بار یا بیشتر) بین برنامه های کوه نوردی خودمون یه همچین برنامه هایی رو داشته باشیم.

- و در آخر اینکه اگه بشه سلمان رو بياريم تو گروهمون و خودمون بهش بفهمونیم نرم افزار یعنی چی....!

محسن

دشت هويج

کلونی 80 — Sat, 08 May 2004 20:25:00 GMT

دوستان خوبم محسن و علی اين هفته از سمت داراباد و چشمه آب زندگانی به سمت دره پياز چال و سپس از گردنه کلک به پايين سرازير شدند که من و مهدی نتونستيم در اين برنامه حضور داشته باشيم و گويا خيلی خوش گذشته.گوارای وجودشان!

اما دوستان زيادی در مورد دشت هويج پرسيدند.برای دستيابی به دشت هويج از سمت جاده لشکرگ و بعد از عبور از سه راه تهرانپارس و گردنه قوچک به سمت راست يعنی به سمت درياچه سد لتيان ميرويم و در بلوار امام خمينی قرار می گيريم و پس از عبور از گلندوک و لواسان به سمت جاده افجه لواسان و سپس به خود افجه می رسيم.تقريبا در انتهای افجه است که ماشين را رها می کنيد و به راه تاريخی افجه بشم وارد می شويد.و از آنجا تا دشت هويج حدود ۱ ساعت راه است که کاملا مشخص است.

موفق باشيد.

مصطفی

آتشکوه

کلونی 80 — Sun, 02 May 2004 18:06:00 GMT

"طبیعت همچنان زنده است و آتشکوه چونان همیشه برفراز آبشار زیبای سوستون فخر می فروشد و به خود می بالد و در بهار هر سال از جای جای تن سیمین خود قطرات آب را جاری می سازد و تا اینکه یکباره به صورت آبشاری خروشان کف می کند و طوفانی از فراز به پایین سرازیر می سازد و ما همواره در فصول مختلف تماشا گه آن هستیم."

علی مقيم-راهنمای صعود به قله های ايران

حيف که وقت ندارم که شرح کامل صعود را بنوسيم! قراره مهدی از مشکلات بر گشتن بنويسه.فعلا به عکسهای صعود با توضيحات من توجه کنيد.

نقطهA آتشکوه با ارتفاع ۳۸۵۰ متر و B ريزان با ارتفاع ۳۴۰۰ متر می باشند.آبشار در دره زير نقطه A قرار دارد.

دشت هويج

به سمت قله-علی و کوله ها در کنار آبشار ماندند.

راهی که مارفتيم(از غرب آبشار) بسيار مشکل بود.

ريزان(چپ) و دماوند.هنگامی که بر روی خط الرئس قرار گرفتيم.

سد لتيان-مهدی به سمت قله می آيد.

اما بر فراز قله،دوربين از کار افتاد و...

چه منظره ها که از دست رفت.دماوند در شرق ما از ميان ابرها سر براورده بود.خط الرئس توچال در غرب کاملا پيدا بود.حتی چيز هايی از لار پيدا بود.و البته ابر ها که در شمال قله جبهه گرفته بودن.سوز سردی می وزيد.گويی بد بياری ها آغاز شده بود...

مصطفی

همونطوری که مصطفی گفت سوز شورو شده بود وهوا داشت بهاری بودنش رو به نمایش میگذاشت!کم کم خودمون رو جمع وجور کردیم و مسیر برگشت رو تعیین کردیم! مسیری که برای برگشت انتخاب کردیم تقریبا J بهترین بود ! شیبش خیلی زیاد بود ولی در عوض سریعتر به علی میرسیدیم.

دو تا مشکل عمده داشتیم:اول شیب خیلی زیاد .دوم مسیر برگشت تا گردنه کاملا پوشیده از برف بود!سرما خیلی اذیت میکرد خشک و سرد<ولی لذت خاص خودش رو داشت>.بعد از گردنه هم که شن اسکی و... .رسیدیم به پایین گردنه با دوربین چشمی علی دیدم که ما رو دیده بود (تا گردنه روبرو اومده بود.نگران!)رسیدیم به جایی که

علی کلی صبر (با وجود مریضیش) کرده بود.

چون هوا یه مقدار بهاری شده بود وباران زیبا میامد .اطرافمان هیچ کس جز چند کوهنورد که خیلی فاصله داشتند کسی نبود! پایینتر اومدیم تا در جایی پناه باد و باز نهار بخوریم!آخه علی بازم ازون ماکارونی های خوش مزه اش

درست کرده بود.دستش درست>فداکاری تو یه گروه <

بعد از کمی استراحت به سمت پایین رهسپار شدیم .طبیعت با کلام همیشگی سخن می گفت و ما هم سعی میکردیم چیزی را در خود جای دهیم!

آقا محسن گل جات خيلی خالی بود

رسیدیم تهران.....

مهدی